Beste Sint,

Sommige mensen zeggen 'ik heb alles al', voor mij geldt dat niet.

Ik weet het: ik heb ik de liefde; een stel leuke vrienden; familie; huisdieren; een hele lade vol met thee; een goed stel hersenen; soms de tijd; een lekkere warme kruik op m’n buik; een leuk huis met leuke huisgenoten; altijd genoeg te eten (niet altijd precies wat ik lekker vind, die ene Ikea-taart, die heb ik nooit, behalve als ik in de Ikea ben, maar een kniesoor die hierom zeurt); plantjes die goed bloeien; plantjes die minder goed bloeien; het vermogen om heel veel dingen te bedenken die ik heb, maar op een gegeven moment te kunnen stoppen met het lijstje van opsommingen.

Toch is er één ding wat ik mis. En dat bent u, Sinterklaas. Want ach en wee, wat zou ik het fijn vinden als ik u nog zou kunnen horen lopen over het dak. Zachtjes hoor ik paardenvoetjes, terwijl ik in bed lig. Dat kan niet meer Sinterklaas, dat weet ik. Bovendien zitten er vijf verdiepingen tussen mij en het dakterras.
Wat zou het mooi zijn als ik een glimp op zou vangen van een pietenbaas, die mij bespioneerd. Of ik wel braaf genoeg ben. Ik ben altijd braaf Sinterklaas, en op de momenten dat ik dat niet ben, kan piet maar beter niet naar binnen gluren. Maar nee, zwarte piet tuurt nooit meer 's avonds door het raam naar binnen. Bovendien zou de piet eerst op mijn balkon moeten geraken en heb ik een erg sluitend rolgordijn.

Het lijkt mij duidelijk wat mijn wens is, Sinterklaas. En als het niet kan een mooie badjas graag. Of sokken. Of een jacuzzi voor op het dakterras of mijn balkon.

Vriendelijke groetjes, en een aai voor Ameriko. De wortel die voor hem bedoeld was heb ik per ongeluk door de groentelasagne gedaan.

Elvira

Skibril

Het afstropen van haar velletje deed mij niet zo veel. Met genoegen maakte ik een klein sneetje met mijn keukenmes en peuterde langzaam haar roze-oranje buitenkant eraf. Nu dit klusje gedaan was, moest ik haar in mootjes hakken. Het in kleine stukjes snijden van haar gehele zijn -met uitzondering van haar hart, die gooide ik op de afvalhoop. Bij het in stukjes snijden, daarbij kwamen pas de tranen. Vanaf de eerste ferme beweging met het steekvoorwerp voelde ik mijn ogen prikken.

Daarom vanaf nu iets nieuws: een skibril. Ik heb niet eens ooit aan wintersport gedaan, maar zet toch mijn skibril op als ik een uitje snij.

Een brief voor jou/u*

Beste lezer,

Mijn excuses voor mijn vandaag geblogde blog. Het sloeg helemaal nergens op, vandaar dat ik het weer snel verwijderd heb. Misschien zweeft het ding nog ergens in cyberspace rond? Ik hoop het niet. Misschien heb je/u* het al gelezen? Ik hoop het niet.
Verder wilde ik je/u* ergens op wijzen. Omdat ik zo weinig schrijf, is er voor jou/u* minder te lezen. Vandaar dat ik je/u* graag doorverwijs naar twee blogs die elke dag vernieuwen. Dat is nog eens een goede zaak!
Deze blog slaat nog minders ergens op als mijn verwijderde stukje - maar leuk is het wel. Als je/u* al Nederlands kunt, en daar ga ik gemakshalve maar van uit, aangezien je/u* dit stukje leest, valt er weinig van te leren. Maar, er zijn wel meer dingen waarvan je niets leert.
Van deze blog leer je wel. En wat! Echt, de momenten waarop ik geen leuke wetenswaardigheden meer te vermelden heb zijn voorgoed voorbij. Behalve natuurlijk als ineens iedereen deze blog gaat lezen, en ik niets nieuws meer zeg, maar ach.

Hartelijke groet,
Elvira

*Doorstrepen wat niet van toepassing is. Doe het maar niet met pen, ik denk dat dat moeilijk te verwijderen is van jouw/uw* beeldscherm. Een imaginaire streep volstaat.

Hoofdverkleining

Borstvergroting, borstverkleining, bovenbeenverlenging, bobbel-op-neus-verkleining... Hoofdverkleining?

"Mijn hoofd is wel erg groot", vond ik, toen ik vanmiddag bij de kapper voor de spiegel zat. Dus liet ik maar een flink stuk van mijn lange manen afknippen. Mijn haar zat goed, mijn hoofd werd er niet kleiner op. Misschien juist wel groter. Om echt resultaat te boeken, zou ik aan de hoofdverkleining moeten. Als het bestaat. Hoofdvergrotingen, of eigenlijk hoofdverlengingen bestaan wel. Na de operatie voldoet de patient net wél aan bepaalde lengtevoorwaarden . "Jee, 1.60 meter! Groot genoeg voor de Python", zoiets....

Ik stond onder de douche en dit soort overpeinzingen gingen door mijn te grote hoofd. Ik draaide de kraan dicht, maar gedachten over mijn bolle toet en aanverwanten bleven binnendruppen. Toen ik het douchegordijn open wilde trekken viel mijn blik op 'n vlek op het douchegordijn. De vlek leek net een soort trolletje. Eéntje met puntige oortjes, elipsvormige ogen, een grote kuif en vooral: een groot, langvormig hoofd. Met zijn priemende ogen leek het te zeggen: "Maak je niet druk om je te grote kop, as d'r maar wat in zit!"

En natuurlijk is de trol enkel een hersenspinsel. En natuurlijk heeft de trol gelijk. Al dat gezeur over lichaamsdelen die uit proportie of vorm zijn..! Dat de bladen er vol mee staan, hoeft niet te zeggen dat ik het in mijn hoofd toe hoef te laten.
Ik trek het gordijn open en kijk recht in mijn eigen triomfantelijke gezicht. De spiegel laat het ook zien: een te goed opgeblazen ballon. Ach, nog wat slingers en we houden een feestje.

Foto: Videoclip Damien Rice - 9 Crimes

Een bijzondere ontmoeting

Ze staat stil en kijkt richting een fiets. Haar ogen licht samengeknepen. Haar mond een klein stukje open. Ze kijkt alsof ze ieder moment iets zou gaan zeggen. Als ik achter haar langs loop zie ik tegen wie.
Op het stuur van de oranje-blauwbeschilderde fiets zit een vogel. Een bruine, ik denk een merel. Wanneer ik wegloop hoor ik haar praten. Ik versta haar niet, daarvoor ben ik net niet dichtbij genoeg. Als ik omkijk zie ik dat ze met een hartelijke glimlach, stralend alsof ze zojuist een jeugdvriend is tegengekomen, de vogel aanspreekt. De vogel blijft gewoon zitten en staart het meisje even gebiologeerd aan als zij hem.
Ik loop verder, ga mijn portiek in en sleep de wasmand mee naar boven. Stralend, alsof ik zojuist een jeugdvriend ben tegengekomen. Dit meisje moet wel Otje zijn.

Afbeelding: Otje, door Fiep Westendorp

"Disko, Disko, Partizani!" in een volle treincoupé

Ik stap de trein in en ga zitten op de enige vrij plek. De sfeer in 'mijn' coupé is al even grimmig als de grijze wolkenmassa die ik net ontvlucht ben. Chagrijnige gezichten, ze drukken één en al kommer en kwel uit, terwijl de vakantieperiode net is begonnen. Ik snap het niet, net terug van een geslaagde vakantie kan niets mij nog boos krijgen. Zelfs de mevrouw die tegenover mij gaat zitten – snerpende harde stem, blote voeten met vieze nagels die ze op het bankje naast mij legt – maken mij niet chagrijnig. De mevrouw schuin tegenover mij, Esther Verhoeve-thriller in de hand, ergert zich er wel aan: "Weer zo’n asociale die luid zit te bellen", hoor ik haar door de muziek van mijn mp3-speler heen zeggen. De halve coupé zucht en steunt, om dit te beamen. De vrouw zelf heeft niets door en belt luid door, terwijl zij met de teen van haar ene voet de hiel van de andere krapt.
Dit soort momenten vinden vaak plaats. Postbus 51-spotjes zullen hier wel raad mee weten: dit is onbewust asociaal gedrag, hier moeten we ons bewust van worden! Misschien wel ja, denk ik terwijl ik wegdroom bij mijn muziek. Precies op het moment dat er een goed idee naar boven borrelt, schrik ik op van de weergoden, die foto’s beginnen te maken.
De bliksemschichten veranderen in mijn fantasie in discoflitsen. Terwijl 'Disko, Disko, Partizani!' mijn oren binnen stroomt, stel ik me voor hoe een hele Balkanbeat-band onze grijze treincoupé binnen komt walsen. Een man met een trompet, twee verleidelijk dansende achtergrondzangeressen, en een vrouw met een onbekend instrument dat lijkt op een klein gitaartje... Verscheidende bandleden, net zolang tot de treincoupé gevuld is met oosterse vrolijkheid. In mijn hoofd trekt de bellende blote voeten-dame haar schoenen aan voor een knap staaltje tapdance. De oude man bij de deur springt op en danst in het rond. De man schuin tegenover mij kijkt op van zijn krant en de ernstige "O, nee, ik mis Michael Jackson’s begrafenis op RTL"-blik veranderd radicaal wanneer hij een feestneus op zet en mee begint te fluiten. De Esther Verhoeve-mevrouw heeft haar boek weggelegd en staat in het hoekje wild te tongen met de nette zakenman die tegenover haar zat. De hele coupé brult mee met teksten, die we niet kunnen verstaan. We dansen enthousiast op de stoelen, waarbij we onze armen om ons heen laten zwaaien. Rokken zwieren, benen worden omhoog getilt. Zelfs de conducteur loopt mee in een omgekeerde polonaise.
Plotseling wringt diezelfde conducteur zich tussen de mensenmassa uit en loopt weg. Even later schalt een vrolijk "Leiden Centraal" door de speaker heen, en in één klap staan zowel de trein als alle passagiers stil. In een paar seconden herstelt iedereen zich weer, en brult en danst vrolijk verder. Ik pak mijn spullen bij elkaar en pers me door het feestgedruis heen. Jammer, of misschien maar gelukkig: het leven gaat weer door. Met een glimlach op mijn gezicht en 'Disko Partizani' in mijn oren loop ik het treinstation uit, de stomende regen is. Op naar de bus!

foto: De Pers

Verkleed je eens als een Egyptenaar

Het vervolg op 'Loop eens als een Egyptenaar':
Ga een stapje verder, en beweeg je niet alleen voort alsof je uit het oude Egypte of de videoclip van de Bangles (Walk like an Eygyptian) komt, maar ga eens geheel Egypt-style.
Kijkt het voorbeeld af van onderstaand gezin. Echt waar: als bijna professioneel trendwatcher en modekenner (ahum) voorspel ik dat dit dé trend van de zomer wordt.


Het jongentje middenin is echt koning.

Meer van zulke grappige familiefoto's vind je trouwens op Awkward Family Photos (aanrader!)

Over feeds, 'kreuncultuur' en overwonnen kritieke gebieden.

De website WaarMaarRaar.nl staat tussen mijn feeds. Mocht je geen idee hebben wat het laatste begrip inhoud: schaam je en ga snel 'RSS voor dummies' bekijken. Extra motivatie: er komt een roodkapje in voor én de commentator is Vlaams, waardoor hij woorden als laptop ook uitspreekt als 'laptop'(in plaats van 'leptop').

Nee grapje: veel mensen kennen RSS-readers niet, terwijl het juist enorm handig kan zijn. Want 'feeds' klinkt weliswaar als 'fiets', maar geloof mij: je kunt jezelf er niet op vervoeren. Maar je kan er wél in figuurlijke zin mee vooruit komen, doordat je als eerste op de hoogte bent van het laatste nieuws. (Of niets-nieuw, op Niet het acht uur journaal zijn namelijk ook feeds te vinden, maar dat even terzijde.)

Allerlei soorten updates stromen vanaf het Wereld Wijde Web, via mijn RSS-reader mijn oogpupillen binnen. Updates waarin nieuwsfeitjes worden vermeld, zoals een pas gepost bericht van WaarMaarRaar:
"Martina Navratilova (één of andere tennister) wil een halt toeroepen aan de 'kreuncultuur' die het huidige vrouwentennis overheerst. (...) "Het kreunen heeft een onaanvaardbaar niveau bereikt. (...)" Aanleiding voor de opgelaaide discussie was het gekrijs van Michelle Larcher De Brito op het toernooi van Roland Garros. Larcher. De Brito zou zelfs harder schreeuwen dan Maria Sharapova, die 101.2 decibel produceerde, het geluid van een klein vliegtuig.(...)"

Maar geen geestelijke vooruitgang zonder reflexie en overpeinzingen. En als antropoloog in wording zou ik natuurlijk wat te zeggen moet hebben over dit soort enorm gewichtige sociale kwesties. Vooral als ze ook de term 'kreuncultuur gebruiken, want ja: antropologen bestuderen nu eenmaal culturen. - En ze kijken voor hun plezier naar Groeten uit de Rimboe, en lopen op geitenwollensokken in sandalen, túúrlijk joh.
Maar het enige wat ik nu nog over 'kreuncultuur' te zeggen heb is: "Misschien moeten we met een statistische toets bepalen of de waarde van 101.2 decibel aan geluid significant is, of Sharapova het overschreidingsniveau bereikte en of die ene Martina met het uiten van haar mening H0 verwerpt of juist de alternatieve hypothese. Blablabla."

Statistiek: jammerlijk genoeg ook onderdeel van menig sociale opleiding. Maar gelukkig genoeg heb ik alle kritieke gebieden verslagen en kan ik zeggen dat ik met meer dan een voldoende het tentamen gehaald heb. Zo, en nu wordt het hoogste tijd dat ik die statistiekbril weer afzet. Zodat de overdaad aan getalletjes die ik de afgelopen dagen gezien heb, mijn blik niet meer vertroebelen. En ik dus weer met verwondering naar de wereld om mij heen kan kijken. En dat is volgens mij de échte waarde van antropologie. Zo.


Groeten uit de Rimboe kan vast soms ook wel grappig zijn, hoor. Als Koefnoen het op de hak neemt.

Barry denkt er het zijne van.

De verkiezingsuitslag... ik zal er maar niets over zeggen.
Behalve dit: het is mooi dat sommige mensen, door het bewerken van filmpjes, toch nog iets moois uit weten te halen. Gwrappig hoor, echt waar!
Bovendien: kijk goed, voor inspiratietips voor fesjun end haer .

Begin de dag eens met een dansje

Welke beelden mensen wel niet van zichzelf op l'Internet plaatsen...! Ik verbaas me erover.
Maar om deze filmpjes kan ik ook wel om lachen, hoor. Dat komt misschien mede doordat mijn dag ook met een dansje begonnen is. Echt waar, ik heb alleen geen bewijsmateriaal in de vorm van een kék filmpje.

Het uploaden van zo'n filmpje getuigt wel van courage. No guts, no grappige filmpjes voor ons, dus hulde aan de twee onderstaande dansers!

Yeah:



Vet sexy:



En nu je deze lichtende voorbeelden hebt mogen aanschouwen, is het misschien een idee om de dag zelf ook eens met een dansje te beginnen?

Een tweede leven, jawel.

Virtuele werelden en de beleving hiervan. Deze woorden vatten het beste samen waarom ik al zo lang geen nieuw blogbericht geplaatst heb.
Niet dat die woorden nou zo veel zeggen. Het zou kunnen zeggen dat ik een virtuele wereld aan het creëeren ben. Of dat ik me aangetrokken voel tot de magie van virtuele werelden, en liever daar leef, dan dat ik in de 'offline'-wereld mijn leven zinvol maak. Het zou allemaal kunnen, maar niets is minder waar: ik ben alleen maar bezig met een opzetje voor een sociaal onderzoek, dat ik in het kader van mijn studie volgend jaar mag uitvoeren. En terwijl ik literatuur aan het zoeken was, vond ik iets moois, dat kán ik je gewoon niet onthouden.

De eerste keer dat ik over virtuele werelden hoorde, was de documentaire 'Droomwereld' van Jorien van Nes. Dit was ongeveer twee jaar geleden, tijdens de grote Second Life-hype. Van Nes filmde mensen die via Internet Second Life betraden. Second Life is één van de vele 'virtual worlds', zoals online werelden ook wel genoemd worden.
De essentie van dit soort virtuele werelden is de hyperrealiteit: Avatars (digitale representatie van de 'self') kunnen er met andere kletsen, sporten, films kijken, bedrijven opzetten en zelfs virtuele seks hebben. Oftewel: alle activiteiten die als amusant worden aangemerkt, en die ook mogelijk zijn in het echte leven. (Of misschien kan ik beter de term 'echte leven' achterwege laten, en met de term 'eerste leven' spreken. Sommige Second Life Residents ervaren namelijk de virtuele wereld niet als minder realistisch.)
De mensen die Van Nes filmde, hadden een compleet 'digitaal tweede leven' gecreëerd. De emoties die de mensen in het 'tweede leven' ervoeren sijpelden door naar hun 'eerste leven', net zoals de consequenties van deze emoties. Zo werd de geportretteerde man in de computersimulatie verliefd op een andere Second-Life speler, die hij vervolgens wilde ontmoeten in het 'echte leven'. Dit fascineerde mij: de gefilmde mensen beschouwden en beleefden deze droomwereld, die voor outsiders alleen leek te bestaan uit pixels, als een echt universum. Even echt als, of wellicht echter dan, de wereld waarin wij ons dagelijks begeven.

De documentaire 'Droomwereld' leek zich al af te spelen op het grensgebied tussen offline- en online-leefruimte (deze tweedeling neem ik voor het gemak even aan).
De documentaire van Molotov Alva is helemaal een grensgeval. De beelden bestaan geheel uit filmmateriaal uit de virtuele wereld. Het gaat over 'a man named Molotov Alva' die in 2007 compleet verdween uit zijn 'Californian home', en plotseling in digitale versie opduikt in zijn video's op Second Life.

De documentaire 'Droomwereld' was fascinerend.
De documentaire van Molotov Alva is helemaal wakkawakka.
Verder uitleg is overbodig, ga 't gewoon zien!